14-15.02.2009  

Niewielki budyneczek tuż przy tabliczce z nazwą miejscowości. Las iglasty przykryty grubą warstwą białego puchu. W odległości 500 metrów granica z Białorusią. Cisza i spokój. Zazwyczaj. Ale tego wieczora przed budynkiem bylo zaparkowanych więcej aut niż zazwyczaj. Zmierzała do nich duża grupa ludzi. Przystanęli na chwilę i stworzyli krąg. Krótka modlitwa, a później ostatnie pożegnania, pełne miłości uściski i zapewnienia, że niedługo się odezwą. Wyglądali na ludzi, których łączy coś więcej...

Całej tej scenie przyglądał się pewien człowiek. Stał w odpowiedniej odległości, tak, żeby pozostać niezauważonym. Miał mętlik w glowie, bo nie wiedział, co o tym wszystkim myśleć. Pierwszy raz w życiu miał styczność z takimi ludźmi. Postanowił nie dochodzić do żadnych wniosków, dopóki nie dowie się wszystkiego u źródła. Poczekał aż wszyscy się zapakowali do aut i sam ruszył, ażeby zająć miejsce pasażera w samochodzie osoby, którą wszyscy uważali za tzw. szefa tej grupy osób. Usiadł i nic nie mówił przez parę minut. Szef zaczął się niecierpliwić, bo nie znał za dobrze człowieka i nie wiedział dlaczego się nie odzywa. Czlowiek przemówił po chwili: "Kim Wy, ludzie jesteście?"

8 lutego, tego roku znaleźliśmy się w sytuacji zupełnie nowej dla naszego zespołu:) Jeszcze nigdy, żaden z naszych słuchaczy nie zaprosił nas na swoje urodziny. Zanim nie poznaliśmy Łukasza....

W grudniu ubiegłego roku, podczas naszego pobytu w Warszawie, mieliśmy, dzięki pomocy Fundacji Warszawskie Hospicjum Dla Dzieci, koncert w domu drugiego, młodszego Łukasza. Właśnie tam poznaliśmy starszego Łukasza, który podczas późniejszej rozmowy, ku naszemu wielkiemu zaskoczeniu zaprosił cały Emaus na urodzinową imprezę.

Zimowy, mroźny, sobotni wieczór stycznia. Czarny pas jezdni, a po bokach biało. Mknęliśmy kilkoma samochodami w kierunku Czarnej Białostockiej, by skręcić w las i dojechać do ośrodka leczenia uzależnień "Metanoia".

Byliśmy tam już raz z koncertem dwa lata wcześniej. Z sentymentem wspominaliśmy pobyt w tamtym miejscu. Nastolatkowie, którzy nas wtedy słuchali zostali na długo w naszych w sercach. Śpiewaliśmy dla nich musical „Ślepcy”, opowiadający także o tym, jak łatwo zaślepić się w życiu i wpaść w nałogi...Widzieliśmy łzy, słyszeliśmy słowa podziękowania za to, że pokazaliśmy im dzięki musicalowi, że jest dla nich nadzieja.

Potem były rozmowy z tymi młodymi ludźmi, którzy tak szczerze opowiadali nam o swoim życiu i zmaganiach z leczeniem narkomanii. Tak było dwa lata temu. Wiedzieliśmy, że po dwóch latach już raczej nie będzie tam żadnej z osób, które poznaliśmy poprzednio. Jechaliśmy tam podekscytowani, próbując sobie wyobrazić co nas spotka tym razem?

Jesteśmy niezmiernie szczęśliwi, że w końcu mogło się zmaterializować coś, o czym marzyliśmy już od jakiegoś czasu. Nasz blog :) Mam nadzieję, że będzie on integralną częścią każdego sprawozdania na stronie, jak i czymś więcej. Ma to być miejsce, w którym będziemy opowiadać o tym, co przeżyliśmy z naszym Bogiem, co dla nas uczynił i jak bardzo wdzięczni jesteśmy Mu za to. Dodatkowo marzę o tym, żeby było to miejsce, w którym będziemy mogli zostawić cząstkę siebie - my jak i wy ;)

Zapraszamy 

Emaus

W najbliższy weekend będziemy w okolicach Warszawy. W niedzielę będziemy przy współpracy z "Domowymi Hospicjami" realizować specjalny program... po raz pierwszy "domowy" koncert oraz wieczorem w siedzibie Stowarzyszenia koncert dla rodzin podopiecznych Hospicjum. A w sobotę 06.12.2008 w w sali Kościoła ADS w Podkowie Leśnej ul. Jana Pawła II 39 o godz 16:00 odbędzie się koncert zespołu "Emaus". Koncert ten będzie także transmitowany www.radio.nadzieja.pl. Serdecznie zapraszamy!